De geboorte van de tragedie
Nietzsches moeilijkste en belangrijkste boek in gloednieuwe vertaling
De geboorte van de tragedie, voor het eerste verschenen in 1871, is een lofzang op Richard Wagners ‘muziekdrama’. De grote componist dacht eenwording van Duitsland tot stand te brengen door een combinatie van muziek en tragedie, naar model van de klassieke Griekse tragediefestivals. Impulsen moesten uitgaan van jaarlijks terugkerende muziekfestivals in Bayreuth. Nietzsche schreef het succes van de klassieke tragedie én van Wagners opera toe aan de tegengestelde krachten van het dionysische (muziek, droom en roes) en het apollinische (taal, handeling en plastiek).
Het eerste Bayreuthfestival, in 1876, was voor Nietzsche een desillusie. Wagners revolutionaire pretenties bleken grootspraak. Nietzsche was woedend en verbrak elk contact. Maar hij handhaafde de tegenstelling tussen Dionysus en Apollo en verklaarde dat de wisselwerking tussen de twee Griekse goden niet alleen ten grondslag ligt aan de Griekse tragedie, maar aan de Europese cultuur en het menselijk bestaan in het algemeen. Daardoor is De geboorte van de tragedie een filosofisch hoogtepunt dat nog niets aan actualiteit heeft ingeboet.
Oorspronkelijke titel: Die Geburt der Tragödie
Vertaling: Maarten van Buuren




